Gústame estares aquí sentado, ollando o mar, agora gris coma a miña mirada. Vexo na súa inmensidade o reflexo dos meus anos e da miña vida xa case esgotada, aínda que non por iso cansa. Cada unha das súas ondas son un acontecemento que está gravado con lume no meu peito... cousas marabillosas todas elas, recordos valiosos, pois as cinsas de desenganos xa hai que as levou o vento.
A miña existencia é coma o mar ... tivo momentos de bravura, de calma, estivo ás veces alta, ás veces baixa, mais nunca deixou de se-lo espello dos meus sentimentos, ó igual que o azul da auga é o do ceo.
Agora sinto pena. Sempre estiven sometido ó paso do tempo pero iso rematou. Hai un momento no que o tempo comeza a se-lo que realmente é, un invento, algo abstracto, nada. Pero voltemos a cando as agullas do reloxio xiraban ó seu antollo, indeferentes ó sufrimento...
Estaba de pé fronte ó lume, escoitando a radio, pero realmente non prestaba atención ás palabras que dela saían. Estaba, dalgún xeito, envolto entre as chamas, buscando respostas a preguntas que nin tan sequera existían. Dinme conta de que era tarde porque os raios do sol comezaban a molestarme. Collín as miñas cousas e saín correndo pero de pouco serviu, cando cheguei á praza os dous compañeiros agardaban impacientes... non lembro os seus nomes, supoño que non son verdadeiramente importantes, pero teño moi presentes os seus ollos baleiros, sen brillo, sen ilusións, inconscientes da pouca vida que lles quedaba por diante ou esgotados polo que crían que lles faltaba por percorrer. Dixeron "¡Imos!" Tiven medo, negueime, aínda que non sei moi ben o porqué.
Foi o último que dixeron. Ninguén preguntou por eles, ninguén quixo saber nada, nin tan sequera os que os querían, así de inxustos e contradictorios somos.
Despois fun á praia, sentei na súa area fina e comecei a pensar sobre o que acababa de facer. Agora sei que non estivo ben, pero naquel momento non o sabía, non tivera quen mo dixera.
Cando abrín os ollos xa pasara do mediodía. Collín as cousas e marchei para a casa. Chamei á porta pero non abriu, non sei a onde foi. Comín eu só, observado por un triste cadro que penduraba da parede con moitos esforzos. Non debería estar aí, ameazándome e facendo reproches de cousas que non tiñan nada que ver con el.
Unha manta de pó cubría a casa, levaba moito tempo sen limparse e eu non ía facelo. O lume aínda estaba acendido pero facía frío, tiña frío. Dábame pena mirar ó meu redor e non ver nada que me alegrase. ¡Onde foron aqueles anos que nunca vivín! Onde os gardei...
Oíuse un golpe, a porta abriuse, pero non foi o aire. Ela chegara. Boteina pese á súa insistencia. Fun brusco, violento de máis, pero non podía evitar esteoriza-la miña ira. Odiábaa, ela non estivo aí cando debera e xa non a precisaba. Agora estráñoa moito, pero non podo recuperala. Intento afacerme á triste idea de que a perdín para sempre... e daquela sigo perdéndoa.
Fun dar un paseo polo meu pobo. É un lugar pequeno onde todos nos coñecemos pero ninguén sabe quén é quén, totalmente rural, sen ningunha influencia do estranxeiro e cunhas tradicións que non morreron e que estarán ata que os meus aguanten.
Cheguei ó monte. É un sitio ó que nunca vai ninguén, coma se estivese enfeitizado, e é gracias a iso polo que está tan ben conservado e tan calado de voces humanas. Pero o día de hoxe non era coma os de sempre. A xente debería de estar descansando pero non era así.
-¿E que facedes vós aquí? - pregunteilles estrañado, pero non me respostaron. Simplemente obviaron a miña pregunta.
Dixéronme que tiña aspecto triste, que era coma se gardase algo no meu interior... algo que quería facer pero que a miña vida non mo permitía. Tiñan razón, os meus soños estaban sen realizar pero eu non tiña ganas de seguir adiante con eles, nin sequera de empezalos.
Insistiron en que debería facer o que eu quixese, non souberon calar nin aceptar a miña negativa. Canseime tanto de oílas que a miña cabeza comezou a dar voltas... síntoo por elas. Lémbroas e penso que alegrarían un pouco a miña vida e que, ó final, nunca fixen o que quixen, qué pena.
O monte voltaba a estar en silencio, pero non totalmente: os cantos dos paxaros, o ruído dunha folla ó caer, dunha póla ó estalar, os meus pasos pisando sen piedade cada segundo. Detívenme ó chegar ó camiño que daba á aldea, pero o tempo seguiu pasando. Había unha tranquilidade propia dun sábado pola tarde: os maiores estaban a descansar ou a faceres tarefas rutineiras, mentres que os novos, os que poderían darlle movemento á vila, aproveitaban a fin de semana para visita-los sus compañeiros ou para ir á cidade, pois non estaba nos seus plans quedar aquí nun día de festa. Atraveseina e cheguei ó outro camiño, a ese que dá á fonte onde vai a xente desconfiada, que aínda non se fía da traída, colle-la auga. Sentei preto dela, nun pequeno anaco de campo. Chegou e sentou ó meu lado. Aí estaba, coma sempre, dándome ánimos e facéndome pensar cousas que ata poden chegar a ser imposibles, utópica coma sempre, contraria ó meu realismo innato, pero para iso estaba, para que eu seguise adiante coa súa axuda. Desta vez non o conseguiu, non volveu máis. Dende entón os meus pensamentos non son máis que o que vexo, adeus ás ideas. Loito por recuperarte, ¿a onde fuches? Ó cabo duns días os testarudos tiveron que resignarse. Ninguén sabe, agás eu, por qué a fonte secou. E o tempo seguiu pasando.
É verán e este ano non chove, nin unha soa gota de auga cae do ceo. A xente quéixase, pero ninguén pode facer nada. Vénse gretas na terra e cultivos murchos, se poidese darlles vida coas miñas bágoas... regos de lamentacións cruzan as leiras.
Eu estaba na casa, e ela comigo, coma sempre. Sorte que non marchara, xa que sen ela as anteriores palabras xamais sairían de min. Estaba realmente preocupado pola situación na aldea e ela tamén, pero moito máis, e iso facía que a miña preocupación tamén aumentase.
Entón pensei que a miña vida era só miña e de ninguén máis, que non tiña que compartila e que cadaquén debería ocuparse de resolve-los seus problemas. Non estaba de acordo comigo pero non me importaba. Desta vez foi ela quen marchou. Nese momento dinme conta do meu erro e pensei que xa o perdera todo.
A casa agobiábame, e máis estando só. Todo estaba igual que sempre, todo era rutina. Saín e sentei nunha pedra que está chantada á beira da porta e intentei pensar pero xa non podía. Estaba tan asombrado de min mesmo por todo o que fixera que non sabía nin quén era, e penso que aínda non o sei moi ben. Estaba somerxido nas miñas penas... ¡quen o ía dicir!... cando menos o esperaba, apareceu... non era algo usual ver algo así por estes paraxes, era un pequeno raio de luz entre tanta escuridade que me arrodeaba. Eran as forzas que precisaba para seguires adiante e para poder crer que todo é posible, que podo facer algo. Aínda no día de hoxe segue ó meu lado, pero xa está cansa de min e non sei se quedará moito, aínda que eu fago todo o posible porque non marche do meu lado. É o único que teño e necesítoa. É a voz que me fai de guía pero non dou atopado o camiño. A pesar diso fálame e mantéñome gracias ás súas palabras. Penso que é grave porque non a baseo en nada, pero téñoa. Agora xa non estou só nesta inmensidade na que vivo e pode que tampouco o estea neste aniños de vida que me quedan por diante. Só unha cousa: ¡Queda sempre comigo!
E sigo aquí, ollando o mar coa miña mirada gris, tras unhas reixas invisibles que me teñen prisioneiro para sempre, prisioneiro do inexistente, pero con compaña. Téñote sentada aquí, preto de min.
Recordo aquel tempo. Maldigo aquel día en que, por medo, matei os meus ánimos e os enterrei na praza do olvido, naquel pobo que non é máis que a miña alma. Maldigo aquel día en que, dominado pola desesperación, pechei as portas á felicidade e boteina fóra de min, da miña casa, do meu corpo. Maldigo ese mesmo día en que, vencido polo desánimo, confundín un momento de tristura con toda a miña vida e afundín as miñas ilusións... agora o monte da miña aldea arde, e elas xunto a el. Maldigo o día no que limitei a miña mente á realidade e sentei naquel campiño, deixando ir á imaxinación, deixando secar a fonte da que brotaban tantos pensamentos, despedíndome desa compañeira soñadora que tantos desgustos e tantas alegrías me dera, privando á alma de auga. E por moito que me esforzo non te dou recuperado... ¿quen alentará a miña mente? Maldigo aquel día en que din a espalda a tanto choro e deixei esvaecer ó meu pobo, centrándome en min mesmo e mostrándome impasible ante o sufrimento. Ese foi o peor dos días, o día en que me deshumanicei, o día en que te perdín, sensibilidade.
Cumpro condena por todos estos crimes na peor das cárceres, nesta que supón seguir aquí aínda que sen ningún sentido, con esta compaña tan esperanzadora e tan pouco fiable que me aferra á vida sen motivo. Só, pero contigo. E por fin... bendito (ou quizáis máis maldito) foi aquel día no que vin o teu brillo, aquel no que decidín seguirte. Simplemente, gracias por estares aquí sempre. Non te vaias de min... queda mirando o mar e conta as ondas comigo...
¡Menos mal que apareciches, esperanza!
