Dende os meus ollos

Desexaría que a miña voz

rompese cun solpor

a escuridade eterna.

Desexaría que un eco completo

soase no infinito

só un anaquiño de tempo.

Desexaría que voltar

non significase comezo,

senón reencontro co pasado,

vida antiga renovada.

Desexaría que o son dunha bágoa ó caer

rompese os vidros opacos

do cárcere desta alma.

Desexaría que deixando de vivir se gañase tempo,

enganando á morte e ó destino,

para invertilo nun sorriso traizoeiro.

Desexaría que cada palabra

fose unha nota en clave deste sol preguiceiro

que conquistou á lúa aloumiñándoa

para alumear máis tarde.

Desexaría ser unha onda no mar

para poder renacer a cada segundo

sen que sexa sempre

a mesma pedra a que me desfaga.

Desexaría ver á xente

sostendo coma un tridente un raio de esperanza,

coa man erguida, tocando o ceo,

para que Lourenzo a vise

e espertase do seu letargo.

Desexaría que un son

soase nas mentes

convertendo a filosofía en nada

para cambia-lo inútil falar

por unha revolución no pensamento.

Desexaría ser escrava da liberdade,

dun principio que non rematase ó aparece-lo silenzo,

da palabra firme e loitadora,

desa voz que resoa.

Desexaría ser poetisa

sen lapis e papel

e transmitir sentimentos

nunha linguaxe abstracta.

Mais escribo e,

aínda que en lingua pobre...

segura, brava, limpa, forte,

como o que grazas a ti persigo.

                                       Adicado a J.P.S